A duhet te ndahet cdo mendim mes nje cifti?
Ne imagjinaten romantike te kohes sone, dashuria shpesh paraqitet si nje hapesire transparence te plote. Dy njerez qe duan njeri-tjetrin supozohet te ndajne gjithcka: fjalet, dyshimet, kujtimet dhe madje edhe mendimet me te vogla qe u kalojne ne mendje. Heshtja, ne kete kendveshtrim, nganjehere shihet si nje lloj distance, si nje shenje se dicka po mbahet larg tjetrit. Por ndoshta kjo ide e nje sinqeriteti absolut fsheh nje keqkuptim me te thelle mbi natyren e mendimit dhe vete marredhenies njerezore. Mendimi nuk eshte gjithmone nje e vertete qe pret te shpallet. Shpesh ai eshte i paqarte, i paformuar, nje levizje e brendshme qe kerkon kohe per te marre kuptim. Mendimet lindin dhe zhduken me nje shpejtesi qe nuk i pergjigjet ritmit te fjales. Disa jane thjesht jehona emocionesh te castit, te tjera jane reflektime te paperfunduara qe vetem me vone marrin forme. Ne kete kuptim, te kerkosh qe cdo mendim te thuhet eshte si te kerkosh qe cdo vale e detit te kapet me dore para se te zhduket ne horizont.
Megjithate, nje marredhenie nuk mund te ndertohet vetem mbi ate qe mbetet e pathene. Intimiteti lind pikerisht kur nje njeri vendos te hape nje pjese te botes se tij te brendshme dhe t’ia besoje tjetrit. Kur kjo nuk ndodh, kur ndjenjat dhe dilemat e rendesishme mbeten ne heshtje, mes dy njerezve krijohet nje distance e padukshme. Ata mund te jetojne prane njeri-tjetrit, por te mbeten te huaj ne thellesine e mendimeve te tyre.
Ketu qendron paradoksi i cdo marredhenieje: dashuria kerkon afersi, por identiteti kerkon hapesire. Dy njerez afrohen per te ndare jeten, por secili mbetet nje univers me vete. Nese cdo mendim do te ekspozohej pa filter, rreziku eshte qe marredhenia te mbingarkohej me reagime te momentit, me fjale qe ndoshta nuk do te kishin peshe pas nje reflektimi te qete. Nese, perkundrazi, gjithcka mbetet brenda, atehere dialogu qe ushqen afersine fillon te thahet.
Prandaj ndoshta ceshtja nuk eshte te thuhet gjithcka, por te kuptohet se cfare meriton te thuhet. Ka mendime qe jane vetem kalimtare dhe te brishta, dhe ka te tjera qe behen pjese e menyres si e shohim veten, tjetrin dhe marredhenien. Jane pikerisht keto te fundit qe kerkojne fjale.
Ne nje marredhenie te pjekur, sinqeriteti nuk eshte nje detyrim mekanik per te zbuluar cdo mendim, por nje zgjedhje e vetedijshme per te ndare ate qe eshte thelbesore. Intimiteti nuk matet me sasine e fjaleve te thena, por me thellesine e atyre qe zgjidhen per t’u thene.
Sepse, ne fund, dashuria nuk eshte shkrirja e dy mendjeve ne nje transparence te plote. Ajo eshte nje dialog i gjate dhe i qete mes dy boteve te brendshme, qe here hapen dhe here mbyllen, por qe gjithmone mbeten te gatshme te takohen perseri ne nje hapesire besimi.
Ne nje marredhenie shpesh degjohet se komunikimi eshte celesi i gjithckaje. Te flasesh hapur, te ndash ndjenjat dhe mendimet me partnerin konsiderohet themeli i nje lidhjeje te shendetshme. Megjithate lind nje pyetje e rendesishme: a duhet vertet te ndahet cdo mendim mes dy njerezve qe jane ne nje cift?
Sinqeriteti eshte i domosdoshem per ndertimin e besimit. Kur partneret ndajne shqetesimet, deshirat apo pritshmerite e tyre, ata krijojne nje hapesire ku te dy ndihen te degjuar dhe te kuptuar. Ne kete kuptim, heshtja per ceshtje te rendesishme mund te krijoje distance dhe keqkuptime.
Megjithate, jo cdo mendim qe na kalon ne mendje ka te njejten peshe. Mendimet kalimtare, reagimet e momentit apo ndjesite e castit nuk jane gjithmone te nevojshme per t’u ndare. Ndonjehere, shprehja e tyre mund te lendoje pa arsye ose te krijoje tension qe ne te vertete nuk ka rrenje te thella.
Nje marredhenie e shendetshme nuk kerkon vetem sinqeritet, por edhe pjekuri emocionale. Kjo do te thote te dish te dallosh mes asaj qe duhet thene dhe asaj qe mund te perpunohet fillimisht me veten. Cdo individ, edhe brenda nje cifti, ka nevoje per nje hapesire personale ku mendimet mund te ekzistojne pa u shprehur menjehere.