Pritshmerite e pashprehura ne cift
Nje nga arsyet pse shume marredhenie fillojne te lodhen emocionalisht nuk jane gjithmone tradhtite, debatet e medha apo mungesa e dashurise. Shpesh jane pritshmerite e pathena, gjera qe nje vajze apo nje djale i pret ne heshtje, duke menduar se partneri duhet t’i kuptoje vete. Ne fillim te lidhjes, njerezit rralle flasin hapur per gjithcka qe kane nevoje emocionalisht. Secili hyn ne marredhenie me menyren e vet te te dashuruarit, me idete e veta per kujdesin, respektin, komunikimin dhe afersine. Problemi eshte se shumica mendojne se ajo qe per ta duket normale, duhet te jete automatike edhe per tjetrin.
Vajza mund te prese qe partneri te vere re kur ajo nuk eshte mire emocionalisht, edhe pa e thene drejtperdrejt. Pret me shume vemendje ne ditet kur ndihet e lodhur. Pret kujdes ne detaje te vogla, ne menyren si ai flet, si pyet apo si sillet pas nje debati. Nuk i kerkon gjithmone me fjale, sepse ne mendjen e saj, dashuria duhet t’i ndieje keto gjera natyrshem. Nga ana tjeter, djali mund te prese qetesi, mirekuptim apo mbeshtetje pa pasur nevoje ta shprehe hapur. Mund te prese qe partnerja ta kuptoje kur ka nevoje per hapesire, kur eshte i stresuar apo kur nuk di si te flase per emocionet e veta. Shpesh ai nuk e komunikon qarte kete nevoje, sepse eshte mesuar emocionalisht te mos shpjegohet shume.
Keshtu krijohet nje nga keqkuptimet me te zakonshme ne cift. Te dy kane pritshmeri, te dy presin te kuptohen, por askush nuk po i shpreh plotesisht ato qe ndien. Njerezit kane nje lloj deshire te thelle per t’u kuptuar pa shume fjale. Eshte shume intime ideja qe dikush te njeh aq mire sa te lexon edhe heshtjen. Problemi eshte se realiteti emocional nuk funksionon gjithmone keshtu. Dashuria nuk i jep automatikisht partnerit aftesine per te lexuar mendjen apo plaget e tua te brendshme. Shume zhgenjime lindin jo nga mungesa e dashurise, por nga diferenca mes asaj qe prisnim dhe asaj qe kemi shprehur realisht. Nje vajze mund te lendohet sepse partneri nuk reagoi sic ajo kishte imagjinuar ne mendjen e saj. Nderkohe ai mund te mos kete kuptuar fare cfare pritej prej tij. Edhe djemte shpesh perjetojne te njejten gje. Ka raste kur ndihen te pavleresuar emocionalisht, por nuk e shprehin. Presin qe partnerja ta vere re vete lodhjen, presionin apo nevojen per afersi. Kur kjo nuk ndodh, fillojne te mbyllen emocionalisht dhe te krijojne distance.
Problemi me pritshmerite e pathena eshte se ato duken shume reale brenda nesh. Ne jetojme aq gjate me to, sa harrojme qe personi tjeter nuk ka akses ne mendjen tone. Pastaj zhgenjehemi kur ai nuk arrin standardin qe ne kemi ndertuar ne heshtje. Nje nga format me te lodhshme te komunikimit ne cift eshte kur njeri thote: “Duhet ta kishe kuptuar vete.” Pas kesaj fjalie zakonisht fshihet nje nevoje emocionale e pambrojtur. Deshira per t’u ndjere i pare, i rendesishem dhe emocionalisht i njohur nga partneri. Shume njerez nuk dine te kerkojne ate qe kane nevoje sepse kane frike se mos duken te dobet, te bezdisshem apo emocionalisht “shume”. Per kete arsye zgjedhin heshtjen dhe presin qe dashuria ta beje pjesen tjeter. Kur kjo nuk ndodh, lind zhgenjimi. Nje marredhenie e shendetshme nuk ndertohet vetem mbi intuiten emocionale, ndertohet edhe mbi qartesine. Mbi aftesine per te thene: “Kjo me lendon”, “Kam nevoje per me shume afersi”, “Kam nevoje te ndihem i degjuar”, apo “Sot nuk jam mire emocionalisht.” Kjo nuk do te thote qe ndjeshmeria emocionale nuk ka rendesi. Ka njerez qe dine te lexojne ndryshimet e vogla tek partneri, heshtjen apo energjine e tij. Por edhe kjo ka kufij. Askush nuk mund te mbaje peshen e pritshmerive qe nuk jane shprehur kurre.
Kjo nuk do te thote qe ndjeshmeria emocionale nuk ka rendesi, perkundrazi. Ka partnere qe dine te lexojne energjine, heshtjen dhe ndryshimet e vogla tek njeriu qe duan, por edhe kjo aftesi ka limite. Askush nuk mund te kuptoje gjithmone gjithcka pa komunikim. Nje vajze nuk ka gjithmone nevoje per gjera te medha. Ndonjehere pret thjesht te ndihet e vene re. Nje djale nuk ka gjithmone nevoje per zgjidhje. Ndonjehere pret te ndihet i pranuar edhe kur nuk di te shprehet mire emocionalisht. Kur keto nevoja mbeten te pathena per shume gjate, marredhenia fillon te mbushet me heshtje, keqkuptime dhe distance emocionale. Ndoshta pjekuria ne cift fillon kur njerezit ndalojne se testuari njeri-tjetrin me pritshmeri te fshehta dhe fillojne te komunikojne me hapur sepse dashuria nuk prishet gjithmone nga mungesa e ndjenjes. Shpesh prishet nga gjerat qe te dy i kane ndier, por askush nuk pati guximin t’i thoshte me ze.