E kaluara si hije qe nuk duhet te erresoje driten e sotme
Ekzistojne marredhenie ku e tashmja jeton nen peshen e pyetjeve qe nuk i perkasin. Nje nga me te shpeshtat eshte ajo qe lidhet me te kaluaren personale. Ajo paraqitet fillimisht si kuriozitet i bute, si deshire per te kuptuar me mire njeriun perballe. Me kalimin e kohes, i njejti kuriozitet mund te shnderrohet ne nje territor emocional ku besimi dhe pasiguria fillojne te perplasen me njera-tjetren. E kaluara nuk eshte thjesht nje arkiv kujtimesh. Ajo mbart interpretimin shoqeror, pervojen emocionale dhe menyren si individi eshte mesuar te mbroje veten. Cdo njeri e perpunon historine e tij permes filtrave te gjykimit qe ka hasur me heret. Per kete arsye, hapja nuk ndodh gjithmone ne menyre te plote, edhe kur ekziston sinqeritet i vertete. Disa pjese mbeten te mbyllura jo per te fshehur, por per te ruajtur nje forme qetesie te brendshme.
Ne shume raste, nje vajze perballet me nje realitet ku e kaluara e saj vleresohet me shume sesa e tashmja e saj. Gjykimi shoqeror krijon nje presion te heshtur qe e shoqeron edhe ne marredheniet me intime. Ky presion e ben hapjen emocionale nje akt te kujdesshem, jo nje rrjedhe te lire. Zgjedhja per te mos ndare cdo detaj nuk lidhet domosdoshmerisht me mungesen e besimit, por me nevojen per te mos u reduktuar ne pervoja te shkuara.
Brenda psikologjise individuale lind nje tension i vazhdueshem mes deshires per autenticitet dhe nevojes per siguri emocionale. Afersia kerkon transparence, ndersa vetembrojtja kerkon kufij. Keta kufij nuk jane gjithmone te dukshem, por formohen permes pervojave te meparshme ku sinqeriteti nuk eshte pritur me mirekuptim. Cdo fjale e ndare bart nje rrezik te vogel interpretimi, krahasimi apo keqkuptimi. Kultura e perforcon kete tension duke krijuar standarde te pabarabarta mbi historine personale. E kaluara shpesh interpretohet ndryshe per te njejten sjellje, varesisht nga gjinia apo konteksti social. Ky fakt e kthen intimitetin ne nje hapesire ku nuk ndahen vetem kujtime, por edhe frikera te trasheguara nga normat shoqerore.
Ne anen tjeter te marredhenies qendron partneri qe perpiqet te kuptoje. Kerkimi per informacion shpesh lind nga deshira per siguri dhe ekskluzivitet emocional. Mendja tenton te krahasoje dhe te ndertoje skenare qe nuk lidhen me te tashmen, por me nje ndjenje te brendshme pasigurie. Keto skenare krijojne distance emocionale edhe kur dashuria ekziston. Ndjesia e te qenit “i vecante” perballe historise se partneres mund te lekundet lehte kur e kaluara shfaqet ne detaje. Nuk eshte mungese ndjenjash, por mungese pervoje ne menaxhimin e emocioneve te nderlikuara. Krahasimi behet nje mekanizem i pavetedijshem qe e zhvendos fokusin nga lidhja aktuale drejt nje gare imagjinare me te shkuaren.
Siguria emocionale mbetet elementi qe percakton menyren si perjetohet e kaluara. Kur ekziston besim i qendrueshem, historia personale nuk interpretohet si kercenim. Kur mungon kjo siguri, edhe informacioni me i thjeshte mund te marre peshe te panevojshme dhe te deformoje perceptimin e realitetit.
Nje marredhenie e shendetshme nuk kerkon transparence absolute, por as fshehje totale. Ekziston nje hapesire e mesme ku ndarja e informacionit udhehiqet nga funksioni i tij emocional, jo nga detyrimi per te treguar gjithcka. Cdo detaj vleresohet per ndikimin qe ka ne te tashmen, jo per kuriozitetin qe ngjall. Liria emocionale nuk nenkupton mungese historie. Ajo nenkupton aftesine per te mos e perdorur historine si mjet krahasimi apo kontrolli. E kaluara humbet fuqine e saj kur nuk ushqehet me permes pasigurise. Ne ate moment, marredhenia fillon te bazohet ne sjelljen aktuale dhe ne menyren si dy njerez zgjedhin te ndertojne afersine cdo dite. Heshtja e plote krijon boshllek. Tepria e informacionit krijon mbingarkese emocionale. Balanca lind ne piken ku komunikimi sherben per lidhje, jo per analize te pafundme. Ne ate pike, e kaluara kthehet ne sfond, ndersa e tashmja merr rolin kryesor. Pjekuria e nje lidhjeje nuk matet me sasine e historive te ndara, por me qetesine qe mbetet pasi ato jane thene. Kur marredhenia nuk ka me nevoje te kthehet vazhdimisht te e shkuara per te justifikuar veten, atehere ajo ka filluar te jetoje realisht ne te tashmen.