Djalit qe i dha kuptim pritjes

Kam degjuar shume njerez te tregojne se si zhgenjimet i kane bere te humbnin besimin tek dashuria. Kam degjuar histori qe flasin per mure te ngritura pas lendimeve, per zemra qe u mbyllen nga frika e nje zhgenjimi tjeter dhe per njerez qe me kalimin e viteve pushuan se besuari se mund te gjenin dike qe t'i donte ashtu sic kishin nevoje te duheshin.
Per mua ka qene ndryshe. Zhgenjimet kane qene pjese e jetes sime. Ka pasur momente kur jam ndjere e lenduar, e keqkuptuar apo e zhgenjyer nga njerez qe mendoja se do te kishin nje vend te rendesishem ne jeten time. Ka pasur situata qe me kane detyruar te reflektoj shume mbi veten, mbi zgjedhjet qe kam bere dhe mbi menyren si e kam perjetuar dashurine. Megjithate, pavaresisht gjithckaje, nuk e kam humbur kurre besimin tek ajo.

Besimi tek dashuria ka qene nga ato gjera qe me kane identifikuar gjithmone. Ka qene ne mua edhe ne periudhat kur gjerat nuk kane funksionuar, edhe kur kam kuptuar se ai person nuk ishte i duhuri per mua, edhe kur jam larguar nga histori qe nuk me benin me mire. Nje pjese e imja ka vazhduar gjithmone te besoje se diku ekzistonte njeriu qe do te perputhej me mua ne menyren e duhur. Nuk behej fjale per nje ide romantike apo per pritjen e nje perralle. Behej fjale per bindjen e qete se mes miliarda njerezve ne kete bote ekzistonte dikush me te cilin do te ndihesha e kuptuar, e respektuar dhe e sigurt. Behej fjale per besimin se dashuria nuk duhej te ishte e veshtire gjate gjithe kohes per te qene e vertete. Per shume vite kam qene ne kerkim te kesaj ndjenje ndoshta pa e kuptuar plotesisht se cfare po kerkoja. Mendoja se kerkoja emocion, lidhje, afersi apo perputhje. Sot e kuptoj se ajo qe kam kerkuar gjate gjithe kohes ka qene qetesia qe vjen kur ndihesh ne vendin e duhur me njeriun e duhur.

Jeta ime ndryshoi ne menyren me te bukur kur ai hyri ne te. Realiteti rezultoi shume me i bukur sesa gjithcka qe kisha imagjinuar nder vite. Figura e njeriut te duhur kishte ekzistuar gjithmone ne mendjen time ne forma te ndryshme, por asnjehere nuk kisha menduar se do te gjeja dike qe do te me bente te ndihesha kaq e qete, e sigurt dhe e dashur ne perditshmeri. Vleresimi qe kam per te nuk lidhet vetem me faktin qe me do. Dashuria eshte e rendesishme, por me kalimin e viteve kam kuptuar se menyra si dikush te do eshte po aq e rendesishme sa vete dashuria. Kujdesi qe ai tregon per emocionet e mia eshte nje nga dhuratat me te bukura qe kam marre ndonjehere ne nje marredhenie. Ndjenjat e mia nuk trajtohen si dicka e parendesishme, nuk minimizohen dhe nuk lihen menjane. Cdo emocion qe perjetoj gjen hapesire tek ai, edhe kur eshte i veshtire, edhe kur eshte i paqarte, edhe kur une vete nuk arrij ta shpjegoj mire.
Ndjesia e te qenit e degjuar ka vlere te jashtezakonshme kur vjen nga personi qe do. Menyra si ai me degjon nuk ka te beje vetem me fjalet qe them. Ka te beje me perpjekjen e vazhdueshme per te me kuptuar, me vemendjen ndaj detajeve, me kujdesin per ate qe ndiej dhe me deshiren per te qene prane meje jo vetem ne ditet e lehta, por edhe ne ato me te veshtirat. Siguria qe kam ndjere qe ne fillim te kesaj marredhenieje eshte dicka per te cilen do te jem gjithmone mirenjohese. Qartesia me te cilen ai u prezantua ne jeten time me beri te kuptoj se sa shume energji kisha harxhuar dikur duke u perpjekur te kuptoja njerez qe nuk dinin vete cfare kerkonin. Qellimet e tij ishin te qarta qe ne ditet e para. Fjalet e tij perputheshin me veprimet. Interesi i tij nuk duhej deshifruar. Prania e tij nuk vinte me pikepyetje. Paqartesia nuk u be kurre pjese e historise sone.

Qetesia qe te jep nje njeri i sinqerte eshte dicka qe veshtire se mund te pershkruhet derisa ta perjetosh vete. Nuk ka nevoje per prova te vazhdueshme, per analizimin e cdo mesazhi apo cdo heshtjeje, per hamendesime te pafundme. Jeta behet me e thjeshte kur zemra nuk eshte vazhdimisht duke kerkuar siguri. Roli qe ai ka ne jeten time shkon pertej fjales "partner". Prania e tij permban shume nga gjerat qe kane me shume rendesi per mua. Ai eshte personi me te cilin dua te ndaj gezimet e mia te para. Ai eshte personi qe kerkoj kur dita ka qene e veshtire. Ai eshte shoku me te cilin qesh pa u lodhur, njeriu me te cilin diskutoj gjithcka dhe familja qe kam zgjedhur per veten time. Afersia qe kemi ndertuar nuk me ka bere te humbas veten per t'u pershtatur ne jeten e dikujt tjeter. Perkundrazi, me ka ndihmuar te ndihem me rehat me veten se kurre me pare. Hapesira qe ai krijon per mua brenda kesaj marredhenieje me lejon te jem autentike, e qete dhe e lire per te qene pikerisht ajo qe jam. Ndihem mirenjohese sa here mendoj per te; mirenjohje per menyren si me trajton, per respektin qe me jep,per kujdesin qe tregon. Mirenjohje per faktin qe nuk me ka bere kurre te ndihem sikur duhet te luftoj per nje vend ne jeten e tij. Mirenjohje per menyren si me zgjedh cdo dite, jo me fjale te medha, por me veprime te vogla qe perseriten vazhdimisht.
Vitet me kane treguar se dashuria me e bukur nuk eshte ajo qe te trondit, te huton apo te mban vazhdimisht ne ankth. Dashuria me e bukur eshte ajo qe te sjell paqe. Eshte ajo qe te ben te ndihesh e sigurt pa pasur nevoje ta kerkosh vazhdimisht ate siguri. Eshte ajo qe te lejon te ulesh mbrojtjet dhe te pushosh. Prania e tij ne jeten time me ka konfirmuar dicka qe e kam besuar gjithmone, edhe ne periudhat kur ishte me e veshtire ta besoja.

Dashuria e shendetshme ekziston. Njeriu i duhur ekziston. Jeta te surprizon duke te sjelle dike qe rezulton shume me i mire sesa gjithcka qe kishe guxuar te imagjinoje.